چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت سر :

منزلگه اندوه و درد و بد گمانی

کاش چون پائیز بودم ... کاش چون پائیز بودم         

                                                                                  فروغ فرخزاد          

عقربه ها به سمت سومین حادثه ی ساعت شب یورش برده اند .. !! تازه رسیده ام خانه ... مامان بزرگ عصر کمی ناخوش احوال بود و مامان بی تابی می کرد ... خواستم بگویم از راهروهای پیچاپیچ بیمارستان با آن طیف رنگ های سپید و سبز مزخرف تهوع میگیرم اما چشمانم را که باز کردم پیر زنی فرتوت روی تخت اورژانس آرام چشمانش را بسته بود و من ، داشتم با تار موهای سپیدش ذکر می گفتم ... !!

می خواهم بخوابم ...

یک قطره ، دو ، سه ... چون ریشه های درخت ، قطره های خونم گرد و خاک میز را در آغوش می گیرند ؛ رسیده ام خانه ، نا خوش احوالم ، خوابم نمی برد ...

• SMS  را خدا آزاد کرد ، 10 تیرماه روز آزاد سازی SMS   بر  شما مبارک باد ؛
• برای رهائی هجرت خواهم کرد ، روزی ... دیر یا زود ، مام وطن خرد سالی های روحم را در آغوش نمی گیرد !!
• اگر سکوت کنم خواهی گفت به تقدیر تن دادم ، اگر فریاد بزنم گلویم را مصلوب خواهی کرد ... اگر بنویسم دستانم را چون خط طرد لبانت ، در انحنای یک پوزخند خواهی شکست و اگر ببینم ، گناهم ادراک خواهد بود و اگر به بهار معتقد باشم به عمیق ترین سرماهای زمستانی تبعیدم خواهی کرد و اگر باران را بدون چتر دوست داشته باشم ، تمام آسمان را برایم سقف می کنی ... هر چه باشد تو بهتر از خودم میدانی بهترین برای من کدام است ... !!
• ارتباط !؟ دیگر برایم معنائی ندارد ؛ حتی با شما دوست عزیز ...
• 12 تیرماه 1364 ... برگه های تقویم را کندم ... میلادم رسید !!